Marc Chagall. 1914. The hard bitten and prudent, always preoccupied with her jewellery store business, Madame Frida Rosenfeld loved her youngest daughter, her eighth child, in her own way. She didn’t show it much to Basia herself, but she certainly didn’t forbid her husband and family to pamper the girl in every way. Lot 8 | Marc Chagall | Le peintre, la mariee et son tableau ou Couple et violoniste (The artist, the bride and his tableau or Couple and violinist); Oil, tempera and India ink on canvas . Created in circa 1970-1975 100.3 x 81 cm Provenance: The estate of the artist, and thence by descent ; Estimate: £1,200,000 – 1,800,000 Marc Chagall (born Moishe Shagal; 6 July [O.S. 24 June] 1887 – 28 March 1985) was a Russian and French artist.An early modernist, he was associated with several major artistic styles and created works in a wide range of artistic formats, including painting, drawings, book illustrations, stained glass, stage sets, ceramics, tapestries and fine art prints. Chagall abandoned Russia for good in 1922 and, after a short stay in Berlin, settled in France in 1923. He lived there for the rest of his life except for the period from 1941 to 1948, when he resided in the United States to avoid being deported. While he was in America, The Museum of Modern Art in New York held a retrospective of his work A study of Marc Chagall's "I and the Village" currently at the Museum of Modern Art (MOMA), New York City. Chagall was a modernist master, one who fused Cubi Marc Chagall (1887-1985) was a noted Russian-Jewish painter and one of the best known representatives of the Russian Avant-Garde in the West. He painted in a style all his own, combining elements of Expressionism, Symbolism, Cubism and, to a lesser degree, other Modernist art movements. A prolific and multi-faceted artist, Chagall left behind Marc Chagall (b. June 24, jul. July 6, 1887greg. in Peskowatik, now a district of Vitebsk, Russian Empire, now Belarus; † March 28, 1985 in Saint-Paul-de-Vence, France) was a French-Russian painter of Jewish religious affiliation. His original Russian name was Мойше Хацкелевич Шагал Moische Chazkelevich Shagal. H6KP. Opis produktu Obraz olejny "Ja i wieś" namalowany na podstawie dzieła Marc'a Chagall'a. Wymiary obrazu: 60 x 80 cm Obraz namalowany farbami olejnymi na płótnie. Płótno naciągnięte na sosnowy blejtram (wzmocniony klinkami) o grubości 2 cm. Dzięki zamalowanym bokom w kolorystyce całości - obraz nadaje się do powieszenia na ścianę bez konieczności oprawiania go w ramę. Prezentuje się naprawdę wyśmienicie. Powyżej prezentujemy rzeczywiste zdjęcie namalowanego przez nas obrazu. Więcej dzieł tego malarza możecie Państwo obejrzeć klikając na podkategorię Marc Chagall. Ten obraz możemy naciągnąć na grubszy blejtram. Standardowo w cenie obrazu zawarty jest blejtram (wewnętrzna rama) o grubości 2 cm, jednakże gdy obraz nie będzie oprawiany w ramę dekoracyjną to zachęcamy do wyboru blejtramu o grubości 4 cm. Obraz na ścianie prezentuje się okazalej, a blejtram jest solidniejszy. [Dowiedz się więcej o beljtramie] Obraz jest: Dostępny Podziel się informacją o obrazie „Wojna” Marca Chagalla to obraz, który powstał w 1966 r. Dzieło ściśle wiąże się z biografią artysty. Przyszedł on na świat w Witebsku, w rodzinie żydowskiej. Dalsze lata jego życia upłynęły na próbach rozwoju kariery, z tego powodu wyjechał do Moskwy i Paryża. Jednak wkrótce powrócił w rodzinne strony i założył rodzinę. Po raz kolejny do Francji wyruszył w 1937 r., a już 5 lat później zmuszony był opuścić Europę i udać się za ocean. Chociaż wojna nie dosięgła Chagalla bezpośrednio, zniszczony został świat jego dzieciństwa – wspaniała przestrzeń barwnych i różnorodnych sztetli (żydowskich miasteczek). Opis „Wojna” namalowana została techniką olejną na płótnie o rozmiarach 163 x 231cm. Dzieło to przedstawia apokaliptyczną, przerażającą scenę, a wrażenie to potęguje kolorystyka oparta na kontraście (biel : czerń), jaka zestawiona została z ognistą czerwienią umieszczoną w lewym górnym rogu. Na pierwszym planie widać przestrzeń pokrytą śniegiem. Najpewniej są to prowadząca do miasteczka droga i otaczające ją pola. Tego dnia ślady na białej pokrywie odciskają rozpacz i beznadzieja. Ludzie w pośpiechu i strachu wybiegli z miasteczka, niosą ze sobą swój dobytek, niektórzy rozpaczają nad ciałami umarłych, ukrywając twarze w dłoniach. W centralnym punkcie prawej części ukazany został wóz. Siedzący na nim ludzie opuszczają tę okolicę, zmierzając w bliżej nieokreśloną przestrzeń. Lewa strona dzieła spowita jest ogniem i dymem. Zagłada niewielkiego sztetlu przedstawiona jest w sposób niezwykle ekspresyjny, budzący strach. Wśród tańczących płomieni stoją ludzie – zgięci w przeraźliwym bólu. W prawym górnym rogu umieszczona jest tajemnicza zwierzęca sylwetka. Przypomina ona kozę – motyw często pojawiający się w dziełach Chagalla, interpretowany zarówno jako element nawiązujący do krajobrazu żydowskich miasteczek, jak i starotestamentowej ofiary. Na grzbiecie tego stworzenia można dostrzec ojca opłakującego rodzinę, zaś zupełnie po prawej stronie widnieje ukrzyżowana postać, obok której stoi tajemnicza figura przyglądająca się całej scenie i najprawdopodobniej rozpaczająca nad losem cierpiących. Kompozycja obrazu jest niezwykle dynamiczna. Spowodowane jest to nie tylko wielością szczegółów, postaci będących w ruchu, ale także diagonalnością (pochyleniem) układu. Analiza i interpretacja Miasteczko przedstawione przez Chagalla zdaje się być odbiciem Witebska, czyli miejsca młodości artysty. Opuszczający je ludzie stanowią więc nawiązanie do drogi życiowej malarza, do biblijnego exodusu i żydowskiej diaspory. W ten sposób ukazał twórca dramatyczne doświadczenia całego narodu, które przekłada się na cierpienie ludzkości. Przerażająca scena namalowana przez Chagalla jest także wyrazem ofiary. Sugerować mogą to sylwetka kozy (kozła) oraz płomienie. Żywioł ognia stanowi odniesienie do całopalenia (sposobu składania ofiary Bogu), a więc holokaustu (z hebrajskiego).„Wojna” jest szczególnym wyrazem okrucieństwa tego złowrogiego żywiołu. Odzwierciedla je nie tylko przez wszechobecne cierpienie ludzkie, ale także deformację krajobrazu oraz ściśle związaną z Biblią symbolikę. Zabieg ten podkreśla wagę ofiary całego narodu żydowskiego (być może ludzkości) złożonej w czasie wojny. Rozwiń więcej To jedno z najlepszych i najciekawszych dzieł Chagalla stało się znakiem cierpienia, którego jedyny sens odkryć można w Bogu, u Niego pośród bólu zdarzeń szukając wskazówki, co robić. Marc Chagall, francuski malarz rosyjskiego pochodzenia, urodził się w 1887 roku w małym miasteczku Witebsk, w biednej rodzinie ortodoksyjnych Żydów. Artysta, choć nie kultywował religii przodków, nigdy się jej nie wypierał. Szanował jej obecność w swoim życiu tak bardzo, że wielokrotnie pozwalał się jej ujawniać w malarstwie. Tora, siedmioramienny świecznik zapalany w szabasowy piątkowy wieczór, tałes - żydowski modlitewny szal, postaci ubogich na ogół i pobożnych Żydów, ich domostwa - to motywy nieustannie pojawiające się na obrazach Chagalla. Czasem występują samodzielnie, często towarzyszą innym motywom, do dziś traktowanym jako znak szczególny twórczości Chagalla: parze kochanków symbolizującej głębię miłości artysty do żony Belli oraz krowom i rybom, zwierzętom typowym dla małomiasteczkowego środowiska, z którego wywodził się malarz. Oczywiście wszystko to pokazane w oderwaniu od praw grawitacji, co stanowi kolejny znak charakterystyczny malarstwa Marca Chagalla. Na początku lat trzydziestych semantyka tych motywów zmienia się jednak, tracąc swą beztroskę. Wrażliwy jako artysta, ale i człowiek Marc Chagall nie mógł przecież pominąć milczeniem tego, co zaczynało dziać się w Europie. Prześladowanie Żydów, nasilające się wobec nich akty przemocy, tworzenie żydowskich gett stawało się zapowiedzią zbliżającej się tragedii narodu wybranego. W miarę spokojnie żyjący do tej pory wiarą w starotestamentalnego Boga stanął właśnie - nie zdając sobie jeszcze w pełni z tego sprawy - w obliczu kresu swojego świata. Artysta - niczym prorok - wyraził to na płótnie Samotność z 1933 roku. Obraz znajduje się dziś w Tel Aviv Museum. Niemal całą jego powierzchnię wypełniają dwie postaci. Główny bohater to Żyd okryty tałesem, siedzący w zamyśleniu na tle wiejskiego krajobrazu. Przytrzymywana przez niego Tora wskazuje na charakter snutych przez niego refleksji. Obok Chagall namalował podobnej wielkości krowę, zwierzę symbolicznie zrośnięte z codziennością wschodnioeuropejskiego, najczęściej biednego żydostwa, dla którego stanowiła ona faktyczną żywicielkę rodziny. Była więc siłą rzeczy znakiem spokoju, niezmienności, a więc i bezpieczeństwa panującego w świecie biednych, żyjących na wsi ortodoksyjnych Żydów. Artyzm Chagalla sprawił, że mimo pozoru statyczności przedstawionych sylwetek widz wyczuwa w nich napięcie. Obraz ten to pierwsza malarska riposta na powiększający się w Europie chaos, gdzie napaści na Żydów stawały się codziennością, a religia i tradycja padły ofiarą hitlerowskich Niemców czy radzieckich bolszewików. Samotność jest w tym kontekście wyrazem przeczucia o zmierzchu narodu wybranego. W tej atmosferze, w roku 1938, powstaje obraz Białe ukrzyżowanie - znajdujący się obecnie w Art Institute of Chicago. To jedno z najlepszych i najciekawszych dzieł Chagalla stało się znakiem cierpienia, którego jedyny sens odkryć można w Bogu, u Niego pośród bólu zdarzeń szukając wskazówki, co robić. Chagall ukazuje tu swoim rodakom odnalezioną pośród rozpaczy drogę. Drogę zaskakującą. Artysta bowiem dla definitywnie kończącego się - jak się wydawało - świata żydowskiej tradycji ratunek odnajduje w Tym, którego ów świat odrzucił: w Jezusie. Syn Boży został przedstawiony w centrum obrazu. Dzieło to nie jest jednak uniwersalną opowieścią o Bogu Człowieku. Artysta akcentuje Jego pochodzenie. "Jezus jest Żydem" - zda się mówić, otaczając biodra wiszącego na krzyżu Chrystusa czarno-białym modlitewnym szalem żydowskim, zastępującym w tej roli czerwoną materię, której obecność została uświęcona setkami lat tradycyjnych wyobrażeń Jezusa ukrzyżowanego. W tym czasie życie osobiste artysty wypełniała miłość do żony, opiewana przez niego także po jej nagłej śmierci w 1944 roku. Towarzyszył temu zarazem brak zainteresowań praktykami religijnymi. Czy zatem w innych okolicznościach niż dramatyzm szykującej się do wojny Europy Chagall mógłby się zdecydować na zaskakującą u Żyda konkluzję, że wybawieniem i nadzieją żydowskiego świata jest Jezus? Ukazując Go w smudze światła, nawiązuje do ewangelicznych słów: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem (J 14, 6). Jezus jest nadzieją. Tym bardziej że w ujęciu Białego ukrzyżowania starotestamentalni mężowie opatrznościowi Izraelitów - Abraham, Mojżesz, Ezechiel oraz Rachela - załamują ręce. Ich postacie, ukazane w wyrazistych gestach oddających żydowską bezpośredniość i spontaniczność w relacji do Boga, jakby symbolicznie skrywa cień. Scena z nimi wydaje się należeć do łańcucha wydarzeń, które na kształt koła otaczają Ukrzyżowanego. Umieszczona u szczytu obrazu, otwiera i zamyka koło życia. Ostoja starotestamentowych Żydów - Abraham i Mojżesz - rozpaczają, a rozpacz to uczucie, w którym nie ma nadziei. Tam zaś, gdzie nie ma nadziei, nie można też mówić o przyszłości. Droga się więc kończy... Drabina staje się pomostem, daje możliwość ucieczki, ale i szansę spokojnego przejścia ku światu Prawdy Nowego Przymierza. Prawdy odrzuconej przez Żydów, która trwa i czeka na naród wybrany. Symboliczne zjednoczenie Starego i Nowego Przymierza wyraża świecznik u stóp krzyża. Wydobywające się z siedmiu płonących świec białe światło zlewa się w kształt koła - białej Hostii. Marc Chagall Marc Chagall Malarz, grafik i rzeźbiarz urodzony w Liosno pod Witebskiem, Rosja. Pochodził z prostej, żydowskiej rodziny; był najstarszym z dziewięciorga dzieci. Po ukończeniu szkoły żydowskiej i miejskiej kształcił się nadal w Witebsku w pracowni malarza salonowego, Jehuda Pena. Zimą 1906-07 wyjechał do Petersburga, gdzie początkowo bezskutecznie zabiegał o przyjęcie do Akademii. Dzięki protekcji posła do Dumy, Winawera, uczęszczał do Szkoły Swansewa, gdzie studiował u Leona Baksta. Nauczyciel, dostrzegając talent Chagalla utwierdził go w przekonaniu o konieczności rozwijania własnego stylu. W Petersburgu Chagall zapoznał się z dziełami P. Gauguina, V. van Gogha i P. Cezanne'a. Latem 1908 Chagall stworzył swoje pierwsze znaczące dzieło, Śmierć (zbiory prywatne), w którym zaznaczyły się pewne wpływy Gauguina, ale nade wszystko - inspiracje sztuką ludową. W 1910 r. Chagall otrzymał stypendium umożliwiające mu wyjazd do Paryża, gdzie związał się ze środowiskiem awangardowych artystów skupionych w dzielnicy Montparnasse, szczególnie z R. de la Fresnayem, R. Delaunayem, A. Modigłianim oraz poetą Guillaume Apollinairem, któremu dedykował słynny obraz W hołdzie Apollinaire'owi, 1911-13 (Stedelijk van Abbe Museum, Eindhoven). W obrazie tym, jak i w innych pracach z tego okresu, np. Ja i wieś, 1911 (Museum of Modern Art., Nowy Jork), ulegał wpływom kubizmu (w zakresie geometryzacji formy) i orfizmu (w kolorystyce); podporządkowując je jednak swojemu oryginalnemu stylowi, który cechuje swobodna gra wyobraźni w łączeniu fantastycznych i symbolicznych elementów. Wiele obrazów poświęcił motywowi zakochanych, dedykując je często swej narzeczonej, a od roku 1915 żonie - Belli Rosenfeld. W 1914, za sprawą Apollinaire'a, Chagall wystawił swe prace w galerii Der Sturm prowadzonej przez Herwartha Waldena w Berlinie. W tym samym roku wrócił do Rosji, gdzie przebywał do roku 1922. Po rewolucji październikowej pełnił funkcję komisarza do spraw sztuki w Witebsku (1917-19), następnie przeniósł się do Moskwy, gdzie wykonał malowidła ścienne dla Państwowego Teatru Żydowskiego oraz pracował jako scenograf. W 1922 przebywał w Berlinie, a od 1923 zamieszkał w Paryżu. W 1937 otrzymał obywatelstwo francuskie. W swoich obrazach łączy często widoki Paryża z motywami rosyjskiego pejzażu i elementami żydowskiego folkloru. Na zlecenie A. Vollarda wykonał liczne prace graficzne: rysunki do "Martwych dusz" Mikołaja Gogola, ilustracje do "Bajek" La Fontaine's oraz do Starego Testamentu (1930-39). W związku z tym ostatnim zamówieniem odbywał podróże do Egiptu, Palestyny i Syrii. Przed II wojną światową w niektórych obrazach Chagalla pojawiają się aluzje do sytuacji politycznej, Białe ukrzyżowanie, 1938 (Art Institute, Chicago). W 1931 Chagall opublikował swoją autobiografię zatytułowaną "Ma vie". W 1941 w obliczu bezpośredniego zagrożenia wyjechał do Stanów Zjednoczonych, zabierając ze sobą swój dorobek artystyczny. W Ameryce malował obrazy pełne smutku i nostalgii; np. Zielone oczy, 1944 (kolekcja Idy Meyer-Chagall). Pracował tam też nad scenografią i kostiumami do baletu dla nowojorskiej Metropolitan Opera "Aleko" według poematu Puszkina z muzyką Czajkowskiego w choreografii Leonida Miasina. Brał również udział w wystawie "Artyści na wygnaniu". Powstała seria obrazów inspirowanych wojną. 2 września 1944 roku zmarła Bella. Przez rok Chagall nie był zdolny do pracy. "Wszystko stało się ciemnością" - pisał w autobiografii. Przytłoczony cierpieniem, ukojenie i wsparcie odnalazł u córki, Idy. Po dwóch latach jakoś powrócił do równowagi, czego potwierdzeniem stały się dwie duże wystawy: w 1946 w Nowym Jorku i w 1947 w Paryżu, które ugruntowały jego sławę, jak również stworzona przez niego scenografia i kostiumy do baletu "Ognisty ptak" z muzyką Strawińskiego dla Metropolitan Opera. W 1948 powrócił do Francji, a w rok później osiadł w Vence w południowej Francji. 0d 1950 roku zmienił nieco styl swoich obrazów - odszedł geometrycznej formy, która od tego momentu budowana była głównie za pomocą koloru, np. Kochankowie z Vence, 1957 (kolekcja Schrdera, Saarbrucken). 12 czerwca 1952 Chagall ożenił się z Valentine Brodsky (Vava). Począwszy od lat pięćdziesiątych wykonywał wiele prac monumentalnych, witraże w katedrze w Metzu (1958-68), malowidła ścienne, np. plafon w operze paryskiej (1964) oraz dekoracja Lincoln Center w Nowym Jorku (1966). Ponadto zajmował się rzeźbą i ceramiką (dekoracje ceramiczne w kościele w Assy, 1957). Tworzył również scenografię i kostiumy m. in. do baletu "Dafnis i Chloe" dla Opery Paryskiej. W 1966 roku przeprowadził się z Vence do sąsiedniego Saint-Paul de Vence. W 1969 r. położony został kamień węgielny pod Musée National Message Biblique Marc Chagall w Nicei (Muzeum Narodowe Przesłania biblijnego Marca Chagalla). W salach Grand Palais w Paryżu zorganizowana została wielka wystawa w hołdzie Chagallowi, na której zgromadzono czterysta siedemdziesiąt cztery dzieła artysty. W latach 1969-1970 odbyła się wielka retrospektywna wystawa w Grand Palais i Bibliotece Narodowej w Paryżu. W roku 1977 Chagall otrzymał Krzyż Legii Honorowej. Zmarł w Saint-Paul de Vence. Muzeum dzieł Chagalla znajduje się w Nicei. 28 marca 1985 roku zmarł we Francji niezwykły malarz pochodzenia żydowskiego Marc Chagall. Przy okazji tej rocznicy postanowiliśmy przywołać 10 najciekawszych faktów z życia tego wyjątkowego artysty. 1. Marc Chagall już jako mały chłopiec marzył o tym, aby być muzykiem, tancerzem, poetą oraz malarzem. Chagall w swoim wspomnieniach „Moje życie” z 1931 roku wyznaje, że po raz pierwszy opowiedział swoich planach swojej matce. Zaniepokojona kobieta postanowiła skonsultować ten pomysł z artystą Jehudem Penem prowadzącym szkołę rysunku i malarstwa w Witebsku. Pomimo wątpliwości matki, co do talentu chłopca, profesor dostrzegł w nim ogromny potencjał i zgodził się udzielać mu lekcji. 2. W wieku 20 lat Chagall postanowił rozpocząć naukę w Petersburgu. Wyjechał tam pomimo obowiązującego Żydów zakazu osiedlania się w stolicy. Ojciec wręczył mu na podróż jedyne 27 rubli, dlatego młody malarz podjął się zarobkowego malowania szyldów. Marc Chagall, Francja, 1921 3. Swoją przyszłą żonę, Bellę Rosenfeld artysta poznał w 1909 roku w Petersburgu. Spotkali się na moście, połączyły ich spojrzenia. Od tego momentu nie potrafili już bez siebie żyć. On miał wtedy 23 lata, ona niecałe 15. Bella tak opisała ich pierwsze spotkanie: „Byłam zaskoczona jego oczami, były tak niebieskie jak niebo… Zakochałam się w nich. Nikt nie wyrzekł słowa. Oboje czuliśmy bicie naszych serc”. 4. Pierwotna wersja jego żydowskiego nazwiska brzmiała Segał i francuską pisownię otrzymało dopiero w 1910 roku, kiedy malarz przybył do Francji i wyraził wielki zachwyt nad tutejszą sztuką oraz atmosferą wiecznie żyjącego i tętniącego miasta. 5. W 1919 roku artysta wszedł w ostry konflikt z Kazimierzem Malewiczem, piewcą sztuki awangardowej. Pomimo, że Chagall zainaugurował w 1919 roku witebską Wolną, ów spór doprowadził do usunięcia malarza ze szkoły i przemianowania go na akademię suprematyczną. 6. Chagall upodobał sobie w swoich obrazach postacie, które obdarzone są darem latania i unoszą się beztrosko nad wiejskimi pejzażami. Jako inspirację do takiego ujęcia artysta przyjął określenie „niebieskie ptaki”, które na początku XX wieku używane było w Rosji w stosunku do ludzi, których źródło utrzymania było nieznane. Artysta znał również doskonale powiedzenie, które w dosłownym tłumaczeniu z jidysz brzmi „fruwać po niebie”, czyli „dać się ponieść fantazji”. 7. Malarz z chęcią czerpał inspiracje z najbliższego otoczenia. Jako swoich modeli przedstawiał bardzo często członków rodziny, zaś tłem wszystkich scen jest Witebsk, przez co rozsławił to małe białoruskie miasteczko niemal na cały świat. Od dziecka fascynował się także wszystkim, co wiązało się z motywem cyrku. Podobnie jak Pablo Picasso, chętnie podejmował się tego tematu w malarstwie oraz w grafice. Marc Chagall, “Błękitny skrzypek”, 1974 8. W sztuce Chagalla widoczne są również bardzo wyraźne wpływy judaizmu. Motywy żydowskie stanowiły często tło dla wypowiedzi artystycznej malarza. Chagall przedstawiał w swoich obrazach elementy chasydzkiego świata, jednak jako dorosły nie był praktykującym Żydem. 9. Po śmierci żony Belli w 1944 roku, Chagall po roku związał się z gospodynią Virginią Haggard McNeil, z którą miał syna Davida. W latach 50. XX wieku przenieśli się do willi w Prowansji. Virginia opuściła konkubenta w 1952. 12 czerwca tego samego roku ożenił się po raz drugi, z Valentine Brodsky, którą zwykł nazywać Vava. 10. Marc Chagall zmarł 28 marca 1985 roku. Podobnie jak Amadeo Modigliani, z którym sąsiadował w czasie swojego pierwszego pobytu w Paryżu, przeszedł do historii malarstwa nie tworząc i nie należąc do własnej szkoły. Przebywając w Paryżu inspirował się orfizmem oraz kubizmem, lecz równocześnie wypracował swój niezaprzeczalnie osobisty styl, pełen mieniących się barw oraz magicznych, onirycznych pejzaży. Marc Chagall, “”zakochani nad miastem”, 1915

ja i miasteczko marc chagall