W zależności od nazwiska możesz woleć imię długie lub krótkie, dźwięczne lub nie. Dla wielu rodziców istotne są również możliwości eleganckiego zdrabniania. Poza tym poszukujemy często imion, których nie da się przeinaczać i przedrzeźniać. Pochodzenie i znaczenie imion Imiona dla dzieci to jednak nie tylko litery i dźwięki. 1. nazwy patronimiczne – część z nich wywodzi się od imion, np. Michałowice (od Michała); są to zapewne najstarsze nazwy, powstałe najprawdopodobniej w około XII wieku; 2. nazwy miejscowe rodowe – pierwotnie oznaczały one mieszkańców danej osady; ich podstawę z reguły stanowią imiona lub przezwiska, np. The meaning of PARRY is to ward off a weapon or blow. How to use parry in a sentence. What do parry, parapet, and parasol have in common? Elfickie imiona – męskie i żeńskie (105 przykładów imion i ich znaczenie) 27 lipca 2022. Elfickie imiona brzmią naprawdę świetnie. Są przy tym tajemnicze i bardzo oryginalne. Wiele z wybranych przez nas imion to po prostu słowo elf w różnych językach, także bardzo egzotycznych. Inne zaczerpnęliśmy z Tolkiena. Poniżej przedstawiamy najważniejsze zasady nadawania imion w Polsce, które z pewnością ułatwią przyszłym rodzicom tę bardzo ważną decyzję, jaką jest wybór imienia. Zasady nadawania imion w Polsce: dziecko może posiadać maksymalnie dwa imiona, imię w akcie urodzenia musi być podane w pełnej formie (np. Spójrzmy na listę najpopularniejszych imion 2016 r., przygotowaną przez Ministerstwo Cyfryzacji. Przypomnijmy też, jakie imiona Polacy nadawali swoim dzieciom najchętniej w 2014 i 2015 roku. Najpopularniejsze imiona 2016 Na liście najpopularniejszych imion dla dzieci w 2016 roku zmiana na 1. miejscu imion męskich! Badania psychologiczne pokazują wyraźnie, że dobieramy się w pary według tych samych kryteriów, które dominowały w XX wieku. Przyznajmy, że to zaskakujące. Wydaje nam się, że wiek XXI to jasny znak wyzwolenia, tolerancji, ale też przewrotu poglądów i przekonań. Nadal, tak jak sto lat temu, jednym z głównych kryteriów dobory vgyWI0. Odpowiedzi Zoé odpowiedział(a) o 18:09 Kaja i Mateusz, Klaudia i Norbert, Kasia i Karol. ;) Klaudia - Mateusz .Kasia - Karol .Kaja - Norbert :P Klaudia, Karol Kasia, Norbert Kaja, Mateusz Mamba27 odpowiedział(a) o 18:09 Kaja i NorbertKasia i MateuszKlaudia i Karol blocked odpowiedział(a) o 18:09 Kasia - Karol Mateusz - Klaudia Norbert - Kaja Kaja - NorbertKasia- MateuszKlaudia- Karol :)[LINK] Kasia-MateuszKlaudia-KarolKaja- Norbert Kasia-Karol,Klaudia-Mateusz,Kaja-Norbert klaudia- mateuszkasia- karolkaja-norbert Klaudia - Mateusz , Kaja - Norbert , Kasia - Karol juliaxde odpowiedział(a) o 18:10 Kasia - Mateusz. Klaudia - KarolKaja - Norbert Według mnie tak pasuje ; d blocked odpowiedział(a) o 18:16 Kaja - NorbertKasia- MateuszKlaudia- Karol;))))) blocked odpowiedział(a) o 19:40 Kasia-NorbertKlaudia - MateuszKaja-Karol Uważasz, że ktoś się myli? lub Przez aktualizacja dnia 18:58 Inbred, czyli chów wsobny polega na kojarzeniu ze sobą spokrewnionych osobników. chów wsobny prowadzi do występowania w genotypie zwierząt identycznych genów, odziedziczonych po wspólnym przodku, a co za tym idzie wzmocnienie określonych cech. O ile w rękach specjalistów, np. na etapie tworzenia nowej rasy, inbred prowadzi do pozytywnych konsekwencji (utrwalenia wybranych, pozytywnych cech), o tyle prowadzony przez niedoświadczone osoby może mieć fatalne skutki - prowadzić do chorób, a nawet śmieci nowonarodzonych zwierząt. Na czym polega inbred? Każdy gen cechy osobnika, zarówno zwierzęcia jak i rośliny, ma parę alleli, która ją warunkuje. Jeden allel pochodzi od matki, drugi od ojca. Allele to różne wersje jednego genu, które determinują daną cechę. Dzielą się na allele dominujące (A) i recesywne (a), łączą się w pary tworząc genotyp danego osobnika, czyli zespół genów. Zapisuje się je symbolicznie AA, Aa, lub aa, w zależności od kombinacji, w jaką dane allele się dobiorą. W inbredzie głównym celem do osiągnięcia są komórki homozygotyczne, czyli AA lub aa, ponieważ pozwalają one z dużą dozą prawdopodobieństwa sprawić, aby określona cecha została odziedziczona. Osobniki o cechach homozygotycznych są głównym celem inbredu. Osiąga się je poprzez kojarzenie bliżej lub dalej spokrewnionych ze sobą osobników. Skuteczne kojarzenie zwierząt, opierające się na manipulacji ich genami, wymaga bardzo dużej wiedzy i doświadczenia z zakresu genetyki. Przed kojarzeniem zwierząt spokrewnionych ze sobą należy przebadać je na obecność genów, które mogą przekazywać dalej choroby. Niestety często podejmują się tego ludzie nieposiadający owej wiedzy albo właściciele tak zwanych pseudohodowli, którzy liczą na czysty i szybki zysk, nie myśląc o konsekwencjach dla psów. Wówczas to nie inbred, a zupełnie przypadkowe kojarzenie ze sobą spokrewnionych psów, które na ogół, fortunnie lub nie, skutkuje określonymi cechami u potomstwa. Kojarzenie krewniacze w hodowli ©Shutterstock Inbred u psów doprowadził do wykształcenia się ras psów. Ludzie, obserwując psy, dobierali do rozrodu osobniki cechujące się odpowiednim wyglądem, predyspozycjami lub cechami charakteru, i tym samym doprowadzili do wyodrębnienia się poszczególnych ras psów. Na początku, gdy powstaje nowa rasa, niemal niemożliwym jest osiągnięcie czystej linii genów bez krzyżowania ze sobą osobników spokrewnionych ze sobą. Linia czysta danej rasy to inaczej taka, w której wszyscy osobnicy są homozygotyczni względem danej cechy lub grupy cech, czyli, de facto, spokrewnieni ze sobą. Czy inbredowanie jest uzasadnione? Podstawową cechą motywującą praktykowanie chowu wsobnego jest wzmacnianie pożądanych cech u zwierzęcia i dążenie do ustanowienia, bądź utrzymania, wzorca rasy. Daje to ponadto możliwość wykluczenia z puli genów niektórych chorób genetycznych – jednostki, które są ich nosicielami, są wykluczane z rozrodu. Niestety kojarzenie krewniacze zwierząt może prowadzić do ujawnienia się niekorzystnych cech recesywnych i ukrytych genów letalnych, czyli takich, które powodują śmierć organizmu. Inbred ogranicza także różnorodność genetyczną populacji, która wpływa na lepszą adaptację do środowiska. Im większa różnorodność genetyczna danego gatunku, tym jest on silniejszy i ma większe szanse na przetrwanie. Kojarzenie krewniacze zwierząt poprzez dobór bliskich sobie genetycznie osobników odbija się też na zdrowiu samego zwierzęcia: • zwiększa jego wrażliwość na niekorzystne warunki środowiskowe, • negatywnie wpływa na płodność i witalność, • osłabia odporność psychiczną, powodując depresję, a także zwiększoną lękliwość i nadpobudliwość, czyli cechy, które u wielu sztucznie wyhodowanych ras są użytkowo niepożądane - na przykład w przypadku psów stróżujących. Organizmy osobników mocno „zinbredowanych” są znacznie delikatniejsze i słabsze. Kojarzenie krewniacze ma też negatywny wpływ na liczebność i przeżywalność miotów. Chów wsobny to ogromna ingerencja w naturę, motywowana wyłącznie chęcią zysku. Nieumiejętnie przeprowadzona, niesie za sobą tragiczne skutki, ponadto z założenia traktuje zwierzęta jako istoty, które podlegają ludziom i są stworzone po to, aby zaspokajać ludzkie potrzeby. Dodatkowo to, czy pożądana cecha jest tą idealną lub optymalną dla danego psa, jest determinowane subiektywnie przez hodowcę. Jedynym przypadkiem, kiedy inbred zdaje się być uzasadniony jest ten występujący w naturze, kiedy brakuje do rozmnażania osobników, które nie mają wspólnych przodków (mówiąc innymi słowy – nie ma innych osobników, niż osobniki spokrewnione). Inbred - podsumowanie Chów wsobny to metoda, która polega na kojarzeniu ze sobą osobników spokrewnionych. Powala na utrwalenie wzorca rasy i utrzymanie pożądanych cech szczególnie w przypadku, gdy chcemy stworzyć lub udoskonalić rasę użytkową. Inbred wzbudza bardzo wiele kontrowersji w środowisku hodowców. Pozwala szybko ustalić pożądaną pulę genową oraz z dużą dozą prawdopodobieństwa daje możliwość przewidzenia charakterystyki miotu. Niesie jednak za sobą cały szereg konsekwencji, takich jak spadek odporności fizycznej i psychicznej, depresja czy ujawnienie recesywnych genów odpowiedzialnych za choroby genetyczne. W rękach osoby, która nie posiada wiedzy z zakresu genetyki, może poważnie zaszkodzić. Bibliografia: Głażewska I., Inbred: definicja, szacowanie, skutki. W: Biuletyn Klubu Hovawarta 2005, 1, 16-21. Znaczenie imienia. Imię we wszystkich kulturach świata ma bardzo ważne znaczenie. Akt nazwania dziecka określonym imieniem zawsze wiąże się z czynnościami rytualnymi. W niektórych religiach nadanie imienia jest nawet równoznaczne z wyznaczeniem czyjegoś losu. Kultura współczesna w dużej mierze wyparła symbolikę imion, jednak człowiek lubi widzieć w swoim życiu głębszy sens, dlatego bliskie są mu zabiegi zmierzające do doszukiwaniu się w pozornie zwyczajnych rzeczach ukrytej wymowy. Można powiedzieć, że postrzeganie imion jako zaszyfrowanych przekazów na temat czyjegoś charakteru, jest myśleniem typowo magicznym lub religijnym. Tylko od nas samych zależy więc to, czy wierzymy w znaczenie imienia, czy odczytania znaczenia. Miłosne dopasowywanie imion opiera się więc na stworzeniu najbardziej optymalnej kombinacji różnych cech charakteru. Jeżeli jednak ktoś traktuje tę sztukę poważnie, wcale nie jest ona taka prosta. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że oprócz przymiotów właściwych danemu imieniu, istnieje również zgodność lub niezgodność imienia z danym znakiem zodiaku, a także numerologia imion. Według tej ostatniej, każdej literze przyporządkowana jest określona cyfra, a suma tych cyfr wyznacza naczelną liczbę kalkulator. Obecnie wiele wróżek i wróżbitów oferuje swoje usługi w sztuce dopasowywania imion. Powstają również coraz liczniejsze kalkulatory miłości, w których wystarczy wpisać swoje imię i imię partnera, aby dowiedzieć się, jak będzie wyglądała nasza przyszłość. No cóż, metoda ta wydaje się raczej mało wiarygodna i należy ją traktować w kategoriach dobrej Walentynki i inne okazje. Miłosne dopasowywanie imion z pewnością warto wykorzystać jako sposób na uatrakcyjnienie różnych spotkań w większym gronie. Wróżby te doskonale sprawdzą się na przykład w andrzejkowy wieczór, zwłaszcza jeśli spędzamy go w mieszanym, to znaczy damsko-męskim towarzystwie. Na rynku pojawiło się wiele miłosnych gier, polegających na zestawianiu imion. Jeśli więc nie mamy na to pomysłu, możemy skorzystać z gotowej recepty. Autor: Czytelnik Portalu Pedagogika SpecjalnaOpublikowano: 11 września 2018 roku. Blok tematyczny okresowego ośrodka pracy: Opracowanie obejrzanej baśni pod tytułem: „Pinokio” – Carlo Collodi Dzienny temat ośrodka: Poznajemy bohaterów baśni pod tytułem: „Pinokio” Cele Ogólne: zapoznanie z imionami i cechami bohaterów baśni pod tytułem: „Pinokio” kształtowanie właściwego stosunku do osób dorosłych z rodziny oraz obcych doskonalenie współdziałania uczniów podczas udziału w zabawach Operacyjne: Uczeń zna: treść baśni Carlo Collodi pod tytułem: “Pinokio” znaczenie pojęcia bohater, postać postacie bajki “Pinokio” cechy dobrego dorosłego Uczeń rozumie: konieczność słuchania osób starszych – przede wszystkim rodziców ważność roli pełnionej przez bliskich w naszym życiu konieczność nie oddalania się od domu bez opieki dorosłych zasadę ograniczonego zaufania w stosunku do obcych pojęcie słowa – bohater Uczeń umie: dobierać podpisy do obrazków opowiedzieć na zadane pytania rozróżniać szczegóły w ilustracjach uzupełnić brakujące elementy we wskazanych miejscach ułożyć (z pomocą nauczyciela) tytuł baśni z klocków o różnych kształtach rozwiązać krzyżówkę dodawać w dostępnym zakresie słuchać i czytać ze zrozumieniem przeliczać płatki w kwiatkach z literkami imion postaci z bajki wymienić poznanych bohaterów bajki odnaleźć drogę w labiryncie ułożyć 6-cio elementowe puzzle z bohaterami bajki kolorować wskazane elementy zaprezentować baśń przed klasą, by zachęcić do jej oglądania w wolnym czasie Metody: Metoda ośrodków pracy (oglądowe, słowne, praktycznego działania) Formy: zbiorowa, grupowa, indywidualna Środki dydaktyczne: lista obecności, karteczki z minkami nastroju, baśń (na dvd) pod tytułem: „Pinokio”, ilustracje bohaterów baśni, etykiety z podpisami/nazwami postaci, karteczki z poszczególnymi literkami imion postaci, łodygi kwiatów, płatki kwiatów z literami dla każdego zespołu, labirynty o różnym stopniu trudności, puzzle 6-cio elementowe przedstawiające bohaterów baśni, obrazki do porównywania różnic, klocki o różnych kształtach, kolorowanki do wypełnienia, kredki, płyta z muzyką z odgłosami przyrody, różdżka, ćwiczenia indywidualne dla każdego dziecka, obrazki (w parzystej ilości każdy) do odkrywania – zabawa „memory”, przybory do pisania, klej, maskotka Przebieg zajęć I Zajęcia wstępne – Przywitanie klasy. 1. Swobodne wypowiedzi dzieci i przeprowadzenie krótkiej rozmowy na tematy interesujące dzieci (rozładowanie napięcia uczniów). – Zapoznanie z nastrojami dzieci za pomocą minek. Nauczyciel rozdaje dzieciom karteczki (najlepiej samoprzylepne) oraz wykłada uprzednio przygotowane minki, oznaczające symbole uczuć: zadowolenie, smutek, złość, strach. – Dzieci wybierają sobie jedną (lub więcej) karteczkę, z takimi symbolami, które aktualnie odzwierciedlają ich nastrój a następnie naklejają klejem ową zminimalizowaną ilustrację na samoprzylepną karteczkę. – Po wykonaniu zadania dzieci siadają w kręgu z przyklejonym do ubrania (bluzki) obrazkiem i kolejno trzymając w ręku przytulankę (umownie dająca mu prawo głosu), wypowiadają się na temat swojego nastroju. 2. Przypomnienie dyżurnym o ich obowiązkach. 3. Sprawdzenie i ocena pracy domowej. 4. Ustalenie aktualnej daty: ustalenie dnia tygodnia, nazwy miesiąca (prawidłowe wypowiadanie poszczególnych nazw, podział wyrazów na sylaby i na głoski); zaznaczenie daty na kalendarzu ściennym; utrwalenie pojęć: dzisiaj, wczoraj, jutro; zapisanie daty na tablicy (głośne odczytanie indywidualne i zbiorowe). 5. Sprawdzenie listy obecności. indywidualne zaznaczenie swojej obecności za pomocą etykiety (praca wg poziomów) I – pisanie po śladzie II – samodzielne zapisanie własnego imienia lub odwzorowanie III – samodzielne zapisanie imienia i nazwiska ćwiczenia matematyczne: liczenie dziewczynek i chłopców, uczniów obecnych itp. zapisywanie działań na tablicy i ich obliczanie. 6. Obserwacja, ustalenie i zanotowanie stanu pogody: obserwacja pogody przy otwartym oknie ukierunkowana pytaniami nauczyciela (niebo, drzewa, opady, wiatr, ubrania ludzi itp.); nawiązanie do obserwacji uczniów poczynionych w drodze do szkoły; przypomnienie obecnej pory roku; przypomnienie daty, zapisanie jej w zeszytach, rysowanie pogody; ocena poprawnie i szybko wykonanego zadania. 7. Wprowadzenie do tematu – nawiązanie do bajki oglądanej przez uczniów na poprzednich zajęciach. Podanie tematu zajęć: Poznajemy bohaterów baśni pod tytułem: „Pinokio”. II Praca poznawcza – obserwacja i kojarzenie 1. Obserwacja dowolna – Oglądanie obrazków bohaterów baśni pt. „Pinokio”. 2. Obserwacja kierowana – Rozpoznawanie i nazywanie bohaterów baśni. Dzieci oglądają ilustracje i mówią o cechach postaci: dobry – zły, duży – mały; Spontaniczne wypowiadanie się, uczestniczenie w dyskusji. 3. Gimnastyka śródlekcyjna – Przygotowanie narządów artykulacji. Ćwiczenia warg 1) Uśmiech od ucha do ucha, jak u Pinokio: rozciąganie usteczek, warg; Wymowa przedłużonego… „i”. 2) Całus do ojca Dżepetto: Posyłamy całusa: „Cmok”. Ćwiczenia języka 1) Liczenie ząbków u drewnianego pajacyka: Językiem próbujemy dotknąć każdego ząbka, jakbyśmy chcieli je policzyć. 2) Rozbiegany języczek Pinokio: Języczek jeszcze trochę pobiega po buzi, tak jakby chciał tam wszystkiego dotknąć, wszystko „zobaczyć”; rusza się w każdą stronę – do góry i do dołu. – Ćwiczenia ruchowe. 1) Sylaby wykonują polecenia – zabawa ruchowa. Dzieci stają w kole lub w rzędzie, każdemu nauczyciel daje nowe imię: „pi”, „no”, „kio”. Kilkoro dzieci nazywa się: „pi”, kilkoro: „no” a kilkoro: „kio”. Kiedy już wiadomo, kto jak się nazywa, otrzymawszy zawieszkę na szyję ze swoja sylabą dzieci wykonują polecenia: Sylaby „pi” podskakują dwa razy. Sylaby „no” klaszczą dwa razy w dłonie. Sylaby „kio” fruwają po sali jak motylki. Sylaby „pi” zaszumią jak drzewa w lesie. Sylaby „no” zrobią przysiad. Sylaby „kio” staną na 5 sekund na lewej nodze. Sylaby „pi” staną na 5 sekund na prawej nodze. Sylaby „no” zamiauczą jak kotki. Sylaby „kio” zaśmieją się głośno. Wszystkie sylaby staną prosto i pięknie się ukłonią. UWAGA! Należy pamiętać aby polecenia były dobrane do możliwości dzieci. Nauczyciel musi wcześniej sam ustalić jaką sylabę przyzna konkretnemu dziecku i jakie polecenie wyznaczy dla tej grupy sylab, aby wszystkie dzieci mogły je wykonać. 2) Przygoda Pinokio – udawanie. W tle gra muzyka z odgłosami przyrody. Dzieci chodzą po sali jak drewniany pajacyk, sztywno i sztucznie. Nagle mija ich kocur i przebiegły lis, muszą kucnąć, aby ich nie dostrzegli (dzieci udając Pinokio kucają w tym miejscu, w którym polecenie nauczyciela ich zastało). Para złoczyńców odeszła i Pinokio udaje się w dalszą drogę – dzieci dalej chodzą po sali. Zapada zmrok i pajacyk czuje się zmęczony, musi położyć się spać przy najbliższym drzewie – dzieci kładą się pod ścianą lub regałem udając, że śpią. Następnie budzą się rankiem, przeciągają się i wstają by udać się w dalszą drogę. Spotyka ich Wróżka, a gdy opowiedzą im swą historię rośni im nos – dzieci pokazują dłonią jak wydłuża się im nos. Wróżka ich odczarowuje – dzieci gestem pokazują zmniejszający się nos. Idąc dalej jeszcze przez chwilę, spotykają ojca Dżepetto, z którym witają się serdecznie – nauczyciel wita każde dziecko. 3) Układanie imienia Pinokio z klocków o różnych kształtach przez wszystkie dzieci. Nauczyciel daje do dyspozycji dzieci różnokształtne, drewniane klocki. Klocki leżą na dywanie tuż przed siedzącymi uczniami a etykieta ze wzorem napisu wisi na tablicy. Które z dzieci wie, jaki klocek należy w danym momencie umieścić zgłasza się i kładzie go w wyznaczonym miejscu. Na koniec następuje porównanie napisu ze wzorem. 4. Rozwiązywanie krzyżówek. Nauczyciel dzieli klasę na dwie grupy. Każda grupa dostaje diagram do wypełnienia wyrazami, które uczniowie wpiszą po rozpoznaniu ilustracji dołączonych do krzyżówki. Jedna grupa otrzyma krzyżówkę z hasłem: „Pinokio” druga zaś: „Pajacyk”. Oba hasła są siedmio głoskowe zatem grupy mają podobne szanse. Grupa, która rozwiąże jako pierwsza, w nagrodę razem podzieli wyraz z hasła na sylaby. Natomiast w grupie, która rozwiązywać będzie wolniej, każdy uczeń ma za zadanie podzielić hasło albo na sylaby, albo na głoski (w zależności od polecenia nauczyciela). 5. Oglądanie ilustracji, rozpoznawanie i nazywanie bohaterów baśni Pinokio. wybrzmiewanie nazw, imion postaci z baśni: „Pinokio” – za pomocą głosek, sylab i w całości z wykorzystaniem schematów dźwiękowej budowy wyrazów; dobieranie etykiet z imionami bohaterów do odpowiednich obrazków; wpisywanie znanych liter w odpowiednie miejsca – zabawa / konkurs: „Płatki ułóżcie się w wyrazy” Dzieci podzielone muszą być na równoliczne zespoły. Przed każdym leżą płatki kwiatów z literami. Na hasło „Start!” zespoły mają ułożyć jak najszybciej z płatków poprawne wyrazy (w kształcie kwiatów). Wygrywa zespół, który skończy pierwszy. Płatki są wykonane z kolorowego papieru, można przygotować każdej grupie tyle łodyg, ile ma być wyrazów. Na koniec każdy zespół czyta wyrazy, które ułożył. Wyrazy wiążą się z tematem zajęć w danym dniu, czyli: Pinokio, wróżka, kocur i inne. (Pomoce: łodygi, płatki kwiatów z literami dla każdego zespołu). zwrócenie uwagi na pisownię trudnych wyrazów; ćwiczenia słowno – ruchowe związane z rozpoznawaniem wyrazów. 6. Praca zindywidualizowana (według poziomów) a) Praca z wyrazami, zdaniami i tekstem. I Zaznaczenie na etykiecie z wyrazem: PINOKIO oraz PAJAC kolorem zielonym – sylaby kolorem żółtym – głoski. Następnie liczenie samogłosek i wszystkich głosek oraz wpisywanie ilości przy wyrazach odpowiednimi kolorami. Dobieranie etykiet do ilustracji i wklejanie wyrazów. II Wyszukiwanie w zdaniu: Pinokio obiecał słuchać taty. – wskazanych elementów kółkiem o kolorze czerwonym – samogłoski kreską o kolorze niebieskim – sylaby liczenie wszystkich głosek w poszczególnych wyrazach liczenie wszystkich wyrazów w całym zdaniu. III Ćwiczenie ze zgadywanką: Był trochę niegrzeczny Lecz bardzo lubiany Przez ojca Dżepetto Z drewna wystrugany (odpowiedź: Pinokio) Ułożenie dwóch zdań przy pomocy rymowanki z odgadniętym hasłem. Uzupełnianie wyrazami (Pinokio i kłopoty) rymowanki: Pajacyk……………………… robił różne psoty, a gdy na rozrabiał miał wielkie…………………… . b) Labirynt dla wszystkich – szukanie przez Pinokio drogi do Dżepetta (zróżnicowany stopień trudności labiryntu). 7. Sprawdzanie i ocena wykonywanych poleceń. 8. Przerwa śródlekcyjna – dokładne mycie rąk, spożycie drugiego śniadania. 9. Ćwiczenia matematyczne: a) przeliczanie wymienionych na początku bohaterów baśni: „Pinokio” Dla ułatwienia posługujemy się obrazkiem. Zadajemy pytania: Ile postaci stoi na środku wyspy? Ile i kto stoi w lewy górnym rogu, a ile w prawym? Ile postaci stoi poza środkową wyspą? Ile jest wszystkich bohaterów na obrazku? b) układanie 6-cio elementowych puzzli UWAGA! Nauczyciel powinien sam dostosować ilość elementów dla poszczególnych dzieci zgodnie z ich możliwościami. 10. Indywidualizacja pracy samodzielnej. a) Praca zgodnie z poziomami trudności. I Przedstawiamy uczniowi obrazek: Ile widać mebli w pokoju Dżepetto? – Policz Ile widać okien w pokoju? – Policz Czego jest więcej okien czy mebli? Pokoloruj to czego jest mniej? II Przedstawiamy uczniowi obrazek: Ile jest mebli na obrazku – w pokoju Dżepetto? – Policz Ile jest naczyń na półkach i na stole? – Ponumeruj kolejno naczynia na półce i na stole Czego jest więcej naczyń czy mebli? Pokoloruj to czego jestwięcej. III Przedstawiamy uczniowi obrazek: Ile jest drzew na obrazku? – Policz i zapisz kolejno na drzewach Ilu jest bohaterów baśni na ilustracji? – Policz Ile jest kwiatów na obrazku? – Pomaluj kwiaty Wskaż czego nie jest ani najwięcej, ani najmniej – Pomaluj te obiekty I, II, III – układanie działań do ilustracji (dodawanie liczb w zakresie dostępnym dzieciom). b) Odnajdowanie różnic w obrazkach z bohaterami obejrzanej baśni (zabawa na czas). Zaznaczenie różnicy kołem. Porównywanie kto znalazł najwięcej, a kto najmniej? (Oto obrazki do odnajdowania różnic) c) Sprawdzenie i ocena poszczególnych, wykonanych zadań. 11. Zabawa w zapamiętywanie: „ Gra Memory” Należy przygotować dwa identyczne zestawy kart (czyli po dwie takie same karty) przedstawiające postacie baśni: „Pinokio”, zawierające od 8 do 15 elementów, zależnie od wieku i możliwości dzieci. Celem gry jest zebranie podczas gry więcej par, niż każdy z pozostałych graczy. Grać mogą dzieci kolejno od 2 – do 4 / 6 osób. (Nauczyciel dokonuje podziału albo na tury gry, albo na grupy). Przebieg: Zakryte karty są rozłożone na całej powierzchni stołu w taki sposób, żeby nie zachodziły na siebie. Pierwszy gracz odwraca dwie karty, nie zmieniając ich położenia na stole. Jeśli karty tworzą parę – zatrzymuje je, w przeciwnym wypadku zakrywa i pozostawia w poprzednim (tym samym) miejscu na stole. Drugi gracz postępuje podobnie jak pierwszy: odwraca wybraną kartę, a następnie próbuje dobrać drugą, identyczną. Po kilku kolejkach gracze zapamiętują układ kart na stole – poszukiwania wówczas opierają się mniej na przypadku, a bardziej na pamięci. Gdy wszystkie karty zostaną połączone w pary, gracze porównają zgromadzoną przez każdego liczbę par; ten kto posiada ich najwięcej, zostaje zwycięzcą. III Ekspresja 1) Dokończenie kolorowania rysunków rozdanych podczas ćwiczeń matematycznych. Dobieranie odpowiednich kolorów, odpowiadającym elementom przyrody, rzeczy (mebli), postaci (ludzi i zwierząt). Kolorowanie kredkami – praca samodzielna. Wystawa prac – ocena. 2) Przeprowadzamy wywiady — zabawa. Dzieci dobierają się parami. Mają za zadanie przeprowadzić ze sobą nawzajem wywiady na wskazany temat, na forum. Najpierw jedno pyta drugie i słucha odpowiedzi, potem zmiana. Mają na to określony czas np. 2-3 minuty. Jeden temat wystarcza na jedną zabawę. Przykłady: Jaki bohater podoba ci się najbardziej i dlaczego? Czy chciałbyś/chciałabyś zostać na jeden dzień bohaterem z baśni: „Pinokio” a jeśli tak, to którym? Co najbardziej podobało ci się w baśni, którą oglądaliśmy wczoraj? Jakie bajki i baśnie lubisz oglądać najbardziej? Jaką bajkę oglądałeś/oglądałaś ostatnio i o czym była? Kiedy czas minie, pary po kolei opowiadają w skrócie, co usłyszały i zapamiętały. IV Zajęcia końcowe Podsumowanie zdobytych wiadomości. Ocena zaangażowania i pracy dzieci. Zadanie i wyjaśnienie pracy domowej (według poziomów trudności). Zajęcia porządkowe. – Na koniec można wręczyć dzieciom uprzednio przygotowane dyplomy na pamiątkę przygody z „Pinokio”. Bibliografia: 1) Płyta PC Cdrom – Pinokio – Familijny Cdromek. 2) D. Chauvel, V. Michel: „Gry i zabawy w przedszkolu”; Wyd. : „Cyklady”; Warszawa 1999r. 3) Ks. K. Kuc, M. Kwiek: „Pinokio, czyli warto dobrym być.“ – Materiały dla wychowawców; Wyd. „Saltrom”; Kraków. Opracowanie: Marlena Nędza Materiał nadesłany przez Czytelniczkę portalu Pedagogika Specjalna – portal dla nauczycieli Inbred to jedna z metod hodowlanych przy pomocy, której można uzyskać osobnika o pożądanych cechach. Często nazywany jako kojarzenie krewniacze, a dokładniej kojarzenie spokrewnionych zwierząt. Krytykowana przez genetyków, ale mająca swoich miłośników wśród hodowców zwierząt. Niestety stwarza ona duże ryzyko chorób genetycznych, choć pozwala uzyskać upragnione parametry u zwierzęcia. Początki metody inbred. Prekursorem tej techniki był Robert Bakewell. On jako pierwszy wykorzystał krzyżowanie zwierząt będących spokrewnionych ze sobą. Uważał, że tylko ten sposób pozwala uzyskać jak najlepsze rezultaty w dziedzinie hodowli zwierząt. Niestety pierwszym zarzutem nieodpowiedniego działania tej metody jest zawężanie puli genowej i powielanie chorób genetycznych. Zwolennicy metody inbred twierdzą, że ich celem jest doprowadzenie do homozygotyczności wybranego genu, co powoduje – doskonałe utrwalenie korzystnej cechy. Inbred – na czym ono polega? Aby móc zrozumieć zasadę działania metody inbred, należy przypomnieć sobie wszystkie podstawowe informacje związane z genem. Gen to zlepek dwóch alleli (pary) – jeden allel pochodzi od matki, natomiast drugi od ojca i determinują one występowanie danej cechy (np. kolor oczu). Możemy je podzielić również na allele dominujące (oznaczane są zazwyczaj jako „A”) oraz recesywne („a”). Połączone w pary tworzą one genotyp osobnika, czyli jego zespół genów. Zwykle zapisuje się je w postaci „AA”, „Aa”, „aa”. Metoda inbred ma na celu powstanie jak największej liczby komórek homozygotycznych, czyli AA lub aa, a tym samym uzyskanie dużego prawdopodobieństwa, że dana cecha będzie odziedziczona. Osobniki homozygotyczne to główny cel większości hodowców na świecie. Można je uzyskać głównie poprzez kojarzenie bliżej, a nawet dalej spokrewnionych ze sobą osobników. Przed łączeniem takich zwierząt należy przebadać je pod kątem obecności występowania chorób genetycznych, aby dalej ich nie powielać. Niestety największą zmorą tego sposobu są osoby nieodpowiednie tzw. pseudohodowcy, bowiem nie posiadają oni podstawowej wiedzy w zakresie genetyki. Zazwyczaj są to osoby, którym zależy jedynie na uzyskanie jak największego zysku. Natomiast zwierzęta odgrywają w ich mniemaniu nieznaczną rolę. W związku z tym krzyżowanie osobników jest tu przypadkowe i nie ma nic wspólnego z metodą inbred. Inbred u psów. Krzyżowanie osobników tą metodą u psów spowodowało wykształcenie się odpowiednich ich ras. Hodowcy obserwowali czworonogi i dobierali do rozrodu tylko te, które spełniały ich wymagania odnośnie odpowiedniego wyglądu, predyspozycji czy cech charakteru. To wszystko doprowadziło do wyodrębnienia się poszczególnych ras. Gdy powstają psy nowej rasy, osiągnięcie osobników o czystej linii genów jest niemal niemożliwe, dlatego łączone są ze sobą zwierzęta spokrewnione ze sobą. Czysta linia – to taka, w której wszystkie uzyskane osobniki są homozygotyczne (AA lub aa) względem pożądanej cechy lub grupy cech. Jakie są argumenty przemawiające za metodą inbred? Hodowcy popierający i stosujący tę technikę rozrodu psów motywowani są przede wszystkim możliwością wzmocnienia upragnionej cechy, ewentualnie jej osiągnięcia albo utrzymania. Jest to istotne dla każdego wzorca psiej rasy. Co więcej, mądry i doświadczony hodowca jest w stanie poprzez inbred wykluczyć z puli genów niektóre choroby genetyczne. Ten rezultat uzyskuje się dopiero przy pomocy usunięcia z rozrodu nosicieli niepożądanych mutacji. Wady metody inbred. Niestety krzyżowanie osobników spokrewnionych może doprowadzić do stanu, w którym ujawnią się ukryte geny letalne oraz niemile widziane geny recesywne. Zazwyczaj takie parametry doprowadzają do śmierci organizmu. Metoda inbred odbiera możliwość powstawania różnorodności genetycznej populacji, która to doskonale wpływa na ich adaptację środowiska. Należy pamiętać, że im większa rozmaitość cech danego gatunku, tym organizm jest silniejszy, a jego szanse na przetrwanie zdecydowanie wzrastają. Kojarzenie krewniacze niesamowicie odbija się na zdrowiu samego zwierzęcia, ponieważ osłabia ono odporność psychiczną, a co za tym idzie powoduje jego stany depresyjne. Co więcej, odpowiedzialne jest za zwiększoną lękliwość i nadpobudliwość. Wpływa też negatywnie na jego płodność oraz witalność zwierzęcia. Osobniki powstałe wskutek techniki inbred są zdecydowanie delikatniejsze, słabego zdrowia. Krzyżowanie zwierząt w taki sposób również źle wpływa na liczebność oraz przeżywalność miotów. Rozród zwierząt w ten sposób to ogromna ingerencja w naturę. Motywacją w tym wypadku to głównie szybki zysk. Przeprowadzona przez osoby nieodpowiednie może mieć tragiczne skutki dla czworonogów oraz danej rasy. Zapisz się na newsletter!

kojarzenie imion w pary